tak5

Etykieta taneczna to przejaw dobrych manier w sytuacjach tanecznych. To życzliwy stosunek do ludzi, szacunek dla otoczenia, grzeczność i uprzejmość, która wyraża się m.in. stosowaniem słów „dziękuję”, „proszę”, „przepraszam”.

Przy zaznajamianiu się lub powitaniu panie powinny pierwsze podać dłoń. Również przy różnicy wieku jest podobna zasada – młodszy czeka, aż starszy wyciągnie do niego rękę na powitanie. Uścisk dłoni powinien zostać odwzajemniony.

Do tańca należy prosić ukłonem, i jeżeli okaże się to potrzebne również słowami: czy mogę Panią prosić do tańca? Ukłon nie powinien być głęboki. Najpierw patrzymy na osobę, którą prosimy, by nie było wątpliwości, że o nią chodzi. Następnie skłaniamy wyraźnie głowę i znów kierujemy wzrok na tę osobę.

Na lekcjach tańca partner powinien podać partnerce prawe ramię lekko zgięte w łokciu, a partnerka powinna ramię „przyjąć”. W innych sytuacjach tanecznych, jeżeli ktoś uważa, że „pójście pod rękę” to przeżytek, powinien iść po prawej stronie partnerki i nieznacznie z tyłu.

Po tańcu należy zawsze odprowadzić kobietę na miejsce. Partner czeka, aż kobieta usiądzie, wtedy to lekko się skłania i wykonuje przynajmniej jeden krok w tył, by za wcześnie nie odwrócić się do niej tyłem.

Kobieta może odmówić, ale w grzeczny sposób. Powinna też w kilku słowach usprawiedliwić swoją odmowę, np. przepraszam, jestem zmęczona, może następny taniec, itp. Jeśli kobieta usprawiedliwia odmowę zmęczeniem, nie powinna tańczyć tego tańca z kim innym. Mężczyzna sam nie powinien pytać o powód odmowy – każdą odmowę przyjmujemy z godnością i mimo wszystko uśmiechamy się, mówimy przepraszam i odchodzimy.

Dla mężczyzny garnitur, koszula i krawat to zwyczajowe ubranie na lekcję tańca. Tancerka ubiera się najczęściej w sukienkę czy spódnicę. Unikać należy rzeczy, które powodują przegrzanie organizmu i ciężkiego obuwia. Lekkie i miękkie buty są najodpowiedniejsze. Ponieważ tańczymy w bliskim kontakcie, bardzo ważna jest higiena osobista.

Już po pierwszych taktach melodii wiemy, że tańczymy z kimś, kto tego nie potrafi. Niedopuszczalne i niekulturalne jest przerwanie tańca. Stosujemy wtedy proste kroki i czytelne prowadzenie. Na koniec oczywiście nie zapominamy podziękować za taniec.